سطح‌بندی و ارتقای شاخص‌های کمی و کارکرد سکونت در راستای برنامه‌ریزی راهبردی و پایداری مسکن شهری (مورد مطالعه: محلۀ ارامنۀ منطقۀ 7 شهرداری تهران)

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری برنامه‌ریزی آمایش سرزمین، دانشکدۀ جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران

2 دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری، دانشکدۀ علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه گلستان، گرگان، ایران

3 کارشناس ارشد جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری، دانشکدۀ جغرافیا، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران

چکیده

مقدمه
به دنبال گسترش شهرنشینی و سرعت زیاد تغییرات در بافت‌های شهری به دلایل مختلف، کیفیت محیط سکونتی در نواحی شهری به‌شدت تنزل یافته است. از این‌رو، امروزه یکی از اهداف برنامه‌ریزی شهری، دستیابی به بیشترین مطلوبیت کیفیت محیط شهری و رضایت شهروندان در ابعاد مختلف است. در این میان، کاربری مسکن به ‌عنوان مهم‌ترین و اصلی‌ترین کاربری شهری، نقش تعیین‌کننده‌ای در شکل‌گیری شهرها داشته و دارد. توجه به پایداری بخش مسکن به‌ عنوان مهم‌ترین عنصر شهری در توسعۀ پایدار شهری، از اساسی‌ترین وجه آن شناخته می‌شود. امروزه مسکن به‌ عنوان فضای زندگی با نیازهای گوناگون انسان در سطوح مختلف سروکار دارد و به دلیل ماهیت اقتصادی آن یکی از مقوله‌های اصلی جامعۀ شهری و روستایی به حساب می‌آید. در واقع مسکن در زمرۀ حساس‌ترین و اساسی‌ترین بخش‌ها در برنامه‌ریزی توسعۀ اقتصادی و اجتماعی است و هرگونه تغییر در یکی از مؤلفه‌های اقتصادی، اجتماعی، یا سیاسی روی تحولات مسکن تأثیر می‌گذارد. بر این اساس، ایجاد پایداری در بخش مسکن و برنامه‌ریزی آن در راستای توسعۀ پایدار شهری، گامی مهم در کاهش ناپایداری‌های کنونی محسوب می‌شود. در این راستا، با توجه به نقش و جایگاه برنامه‌ریزی راهبردی در توسعۀ مسکن و ارتقای کارکرد سکونت محلات شهری؛ پژوهش حاضر در تلاش است تا به تعیین راهبردهای توسعۀ مسکن و ارتقا و کارکرد سکونت در منطقۀ 7 شهر تهران بپردازد.
مواد و روش‌ها
پژوهش حاضر به لحاظ هدف، کاربردی و از نظر ماهیت و روش، از نوع تحقیقات توصیفی‌ـ تحلیلی است. روش گردآوری اطلاعات مبتنی بر روش مطالعات اسنادی، کتابخانه‌ای و روش میدانی است. روش تجزیه‌و‌تحلیل داده و اطلاعات پژوهش حاضر، از روش‌های آماری توصیفی، تحلیلی و تجویزی استفاده شده است. در روش تجزیه‌وتحلیل جهت پردازش داده‌ها، رتبه‌بندی و سطح‌بندی شاخص‌های کمی و شاخص‌های کارکردی سکونت از نرم‌افزارهای EXCELL وGIS، برای محاسبۀ شاخص‌ها و شناسایی محلۀ هدف برنامه‌ریزی و در روش تحلیلی از مدل SWOT برای به دست آوردن ضعف‌ها و قوت‌ها و شناسایی فرصت‌ها و تهدید‌های محله استفاده شده است. شاخص‌های مورد استفاده در پژوهش حاضر شامل: شاخص کمی مسکن و شاخص‌های کارکرد سکونت است.
یافته‌ها
نتایج حاصل از تحلیل بررسی و تجزیه‌وتحلیل شاخص‌های مسکن و کارکرد سکونت در محلات منطقۀ 7 نشان داد بیشترین مساحت مسکونی متعلق به محلات شاهد و کمترین مقدار به محلۀ نظام‌آباد و محلۀ امجدیه‌ـ خاقانی، بیشترین کمبود واحد مسکونی به محلۀ عباس‌آباد‌ـ اندیشه و کمترین مقدار به محلۀ بهار تعلق دارد. بیشترین تعداد ریزدانگی بافت در محلۀ شاهد و کمترین مقدار به محلۀ نیلوفر‌ـ شهید قندی تعلق دارد. کمترین تعداد واحد مسکونی به محلۀ نظام‌آباد، بیشترین تعداد خانوار به محلۀ شاهد و کمترین تعداد به امجدیه‌ـ خاقانی، بیشترین سرانۀ مسکونی به محلۀ نیلوفر‌ـ شهید قندی و کمترین مقدار به خواجه نظام‌الملک، بیشترین شدت کاربری مسکونی به محلات شاهد، خواجه نظام‌الملک و ارامنه و کمترین مقدار به مجیدیه‌ـ دبستان، بیشترین تعداد تراکم ناخالص مسکونی به محلۀ خواجه نظام‌الملک و ارامنه و کمترین تعداد به محلۀ نیلوفر‌ـ شهید قندی، بیشترین مقدار نفوذ‌ناپذیری به محلۀ خواجه نظام‌الملک، بیشترین تعداد بافت درشت‌دانه به محلۀ عباس‌آباد‌ـ اندیشه و کمترین مقدار به محلۀ دهقان‌ـ گرگان، بیشترین تعداد مسکن ناپایدار به محلۀ نیلوفر‌ـ شهید قندی و کمترین مقدار به محلۀ بهار، بیشترین بافت فرسوده متعلق به محلۀ شاهد و کمترین مقدار به محلۀ نیلوفر‌ـ شهید قندی تعلق دارد. همچنین نتایج نشان داد هیچ‌یک از محلات منطقه به لحاظ شاخص‌های کارکرد سکونت، به جز در چند مورد در سطح مناسبی قرار ندارند. در ارتباط با سرانۀ شهری محلۀ خواجه نظام‌الملک دارای بیشترین سرانه و محلۀ کاج دارای کمترین سرانۀ شهری، در ارتباط با سرانۀ خدمات درمانی محلۀ امجدیه‌ـ خاقانی دارای بیشترین و محلۀ ارامنه دارای کمترین سرانۀ شهری، در ارتباط با سرانۀ کاربری تجاری محلۀ نیلوفر ـ شهید قندی دارای بیشترین سرانه و محلۀ ارامنه دارای کمترین سرانه، محلۀ امجدیه‌ـ خاقانی دارای بیشترین سرانۀ بهداشتی و محلۀ ارامنه، مجیدیه‌ـ دبستان، قصر‌ـ حشمتیه دارای کمترین سرانه، محلۀ سهروردی‌ـ باغ صبا دارای بیشترین سرانۀ فضای سبز و محلۀ بهار دارای کمترین سرانه، محلۀ عباس‌آباد ـ اندیشه دارای بیشترین سرانۀ کاربری حمل‌ونقل و پارکینگ و محلۀ ارامنه دارای کمترین سرانه نسبت به سایر محلات قرار دارند. بر این اساس، چنین می‌توان نتیجه گرفت که قسمت‌های شرقی منطقه از سرانه‌های شهری کمتری برخوردار هستند. نتایج حاصل از رتبه‌بندی و سطح‌بندی‌های صورت‌گرفته محلات از نظر شاخص‌های مسکن و کارکرد سکونت نشان داد محلۀ ارامنه در وضع نابسامانی به سر می‌برد. 
نتیجه‌گیری
در پژوهش حاضر تلاش شد تا با استفاده از سطح‌بندی شاخص‌های کمی و کارکرد سکونت مسکن در منطقۀ 7 شهرداری تهران و محلۀ ارامنه، وضعیت پایداری مسکن در سطح محلات مورد بررسی و سنجش قرار گیرد. نتایج حاصل از یافته‌های پژوهش در ارتباط با بررسی شاخص‌های کمی مسکن محلۀ ارامنه در میان محلات منطقۀ 7 نشان داد محلۀ ارامنه از نظر مساحت مسکونی در سطح زیاد و در رتبۀ 3، از نظر سرانۀ مسکونی در رتبۀ 9، از نظر تراکم ناخالص مسکونی در رتبۀ 2، از نظر تعداد کل واحد مسکونی در رتبۀ 3، از نظر تعداد خانوار در رتبۀ 3، از نظر شدت کاربری مسکونی در رتبۀ 1، از نظر کمبود واحد مسکونی در رتبۀ 11، از نظر تعداد واحد مسکونی در رتبۀ 4، از نظر تراکم نفر در واحد مسکونی در رتبۀ 9، از نظر تعداد بافت ریزدانه در رتبۀ 2، از نظر تعداد بافت درشت‌دانه در رتبۀ 10، از نظر تعداد مسکن ناپایدار در رتبۀ 3، از نظر نفوذناپذیری با نفوذ‌ناپذیری صفر در رتبۀ 12، از نظر تعداد بافت خالی در رتبۀ 14 نسبت به سایر محلات منطقۀ 7 قرار دارد. همچنین نتایج حاصل از بررسی شاخص‌های کارکرد سکونت محلات منطقۀ 7، محلۀ ارامنه با سرانۀ شهری در رتبۀ 5، از نظر سرانۀ مذهبی در رتبۀ 10، از نظر سرانۀ فضای سبز در رتبۀ 6، از نظر سرانۀ خدمات درمانی در رتبۀ 14، از نظر سرانۀ آموزشی در رتبۀ 14، از نظر سرانۀ ورزشی در رتبۀ 14، از نظر سرانۀ حمل‌و‌نقل و پارکینگ در رتبۀ 13، از نظر سرانۀ تجاری در رتبۀ 14، از نظر سرانۀ بهداشتی در رتبۀ 12، از نظر سرانۀ فرهنگی در رتبۀ 8 نسبت به سایر محلات منطقۀ 7 قرار دارد. نتایج مدل وزن‌دهی چندمعیارۀ الکتره تشکیل‌شده از شاخص‌های مسکن و کارکرد سکونت نشان می‌دهد این محله دارای چیرگی (صفر) با وزن (111912/0) است که شاخص‌های نامساعد مربوط به کارکرد سکونت از قبیل کاربری مذهبی، ورزشی، حمل‌و‌نقل و پارکینگ و فضای سبز و کاربری تجاری که دارای رتبۀ بسیار ضعیف است و همچنین، ناپایداری مسکن، نفوذناپذیری بافت مسکونی و فرسودگی شدید در این محله باعث شده است. 

کلیدواژه‌ها

موضوعات


عنوان مقاله [English]

Leveling and Upgrading of Quantitative Indicators and Residential Function in Line with Strategic Planning and Sustainability of Urban Housing (Case Study: Armenian Quarter, District 7, Tehran Municipality)

نویسندگان [English]

  • Mostafa Arian Kia 1
  • Fatemeh Rezaei Kalaki 2
  • Seyedah Zolikha Gorbanzadeh Zafarani 3
1 h.D. candidate of Land Planning, Faculty of Geography, University of Tehran, Tehran, Iran
2 Master student in Geography and Urban Planning, Faculty of Humanities and Social Sciences, Golestan University, Gorgan, Iran
3 Senior expert in geography and urban planning, Khwarazmi University, Tehran, Iran
چکیده [English]

Introduction 
Following the expansion of urbanization and the high speed of changes in urban contexts for various reasons, the quality of the residential environment in urban areas has severely degraded. Therefore, today one of the goals of urban planning is to achieve the highest quality of the urban environment and the satisfaction of citizens in different dimensions. Meanwhile, the use of housing, as the most important and main urban use, has played a decisive role in the formation of cities. Paying attention to the sustainability of the housing sector as the most important urban element in sustainable urban development is known as one of its most fundamental aspects. Today, housing, as a living space, deals with various human needs at different levels, and due to its economic nature, it is considered one of the main categories of urban and rural society. Housing is one of the most sensitive and essential sectors in economic and social development planning. Any change in one of the economic, social, or political components affects housing developments. Based on this, creating stability in housing planning in line with sustainable urban development is an important step in reducing current instabilities. In this regard, considering the role and place of strategic planning in the development of housing and improving the function of living in urban areas, the current research is trying to determine the strategies of housing development and the improvement and functionality of residence in the 7th district of Tehran.
Materials and Methods
The current research is applied in terms of purpose and descriptive-analytical in terms of nature and method. The method of collecting information is based on documentary studies, library, and field methods. The data and information analysis method of the present study uses descriptive, analytical, and prescriptive statistical methods. The analysis method for data processing, ranking, and leveling of quantitative indicators and functional indicators of residence included EXCELL and GIS software, to calculate indicators and identify the target neighborhood of planning, and the analytical of the SWOT model has been used to obtain the weak and strong points and to identify the opportunities and threats of the neighborhood. The indicators used in the current research include the housing quantitative index and residential function indicators.
Findings
The results of the analysis of housing indicators and housing function in the neighborhoods of district 7 showed that the largest residential area belongs to the Shahid neighborhoods and the smallest to the Nizam-Abad and Amjadiyeh-Khaghani. The greatest shortage of residential units belongs to neighborhoods and the fewest shortage of residential units belongs to the Bahar neighborhood. The highest number of fine textiles is in Shahid neighborhood and the fewest belong to the Nilufar-Shahid Ghandi neighborhood and the fewest  residential units are in Nizam-Abad neighborhood. The largest number of households is in Shahid neighborhood and the lowest number is in Amjadiyeh-Khaghani. The highest number of residential units is in Nilufar-Shahid Qandi neighborhood and the lowest number is in Khwaja Nizam al-Mulk, the highest intensity of residential use is in Shahid, Khwaja Nizam and Al-Maluk and Armenians neighborhoods, and the lowest number to Majidiyeh-Dabastan, the highest number of gross residential density in the neighborhood of Khwaja Nizam al-Maluk and Armenians, and the lowest number to Nilofar-Shahid Qandi neighborhood, the highest amount of imperviousness to the neighborhood of Khwaja Nizam al-Maluk, the highest amount of coarse texture in the neighborhood Abbas-Abad-Andisheh and the lowest amount belongs to Dehghan-Gorgan neighborhood, the highest number of unstable housing belongs to Nilofar-Shahid Qandi neighborhood and the lowest number to Bahar neighborhood, the most worn-out fabric belongs to Shahid neighborhood and the least belongs to Nilofar-Shahid Qandi neighborhood. Also, the results showed that none of the localities in the region are at a suitable level in terms of residential function indicators, except in a few cases. In relation to the urban per capita, Khawaja Nizam al-Mulk neighborhood has the highest per capita and Kaj neighborhood has the lowest urban per capita, in relation to the health services per capita, mjadiyeh-Khaghani neighborhood has the highest, and Armenian neighborhood has the lowest urban per capita, in relation to the commercial use per capita of Nilufar-Shahid neighborhood. Kandi has the highest per capita population and the Armenian neighborhood has the lowest per capita, Amjadiyeh-Khaghani neighborhood has the highest health per capita, and the Armenian neighborhood, Majidieh-Debastan, Qasr-Hashmatieh has the lowest per capita, Sohrvardi-Bagh Saba neighborhood has the highest green space per capita and Bahar neighborhood has the lowest per capita. Abbas-Abad-Andisheh neighborhood has the highest transportation and parking usage per capita and Armenian neighborhood has the lowest per capita compared to other neighborhoods. Based on this, it can be concluded that the eastern parts of the region have less urban population. The results of the ranking and stratification of the neighborhoods in terms of housing indicators and the function of the residence showed that the Armenian neighborhood is in a state of disarray.
Conclusion
In the current research, an attempt was made to investigate and measure the stability of housing at the neighborhood level by using quantitative indicators and the function of housing occupancy in District 7 of Tehran municipality and the Armenian neighborhood. The results of the research findings in connection with the investigation of the quantitative indicators of the housing of the Armenian neighborhood among the neighborhoods of District 7 showed that the Armenian neighborhood is at a high level in terms of residential area and ranks 3rd, in terms of residential per capita, it is ranked 9th. In terms of gross residential density, it ranks 2nd, in terms of the total number of residential units, in 3rd rank, in terms of the number of households, in 3rd rank, in terms of the intensity of residential use, in 1st rank, in terms of the lack of residential units in 11th rank, in terms of the number of residential units in Rank 4, in terms of density of people in a residential unit in rank 9, in terms of the number of fine-grained tissue in rank 2, in terms of the number of coarse-grained tissue in rank 10, in terms of the number of unstable housing in rank 3, in terms of impermeability with zero impermeability in the 12th place, it is in the 14th place in terms of the number of vacant buildings compared to other districts of District 7. Also, the results obtained from the examination of the indicators of the residential function of the districts of District 7, the Armenian neighborhood ranks 5th in terms of the urban population, 10th in terms of religion per capita, 6th in terms of green space per capita, and 14th in terms of medical services per capita. In terms of per capita education, it ranks 14th, in terms of sports, it ranks 14th, in terms of transportation and parking, it ranks 13th, in terms of business, it ranks 14th, in terms of health, it ranks 12th, and in terms of culture, it ranks 8th, compared to other localities in the District 7, it is located. The results of Electra’s multi-criteria weighting model consisting of housing and housing function indicators show that this neighborhood has a predominance (zero) with a weight of (0.111912) that unfavorable indicators related to housing function such as religious use, sports, transportation, parking, green space, and commercial use, which has an abysmal rating, as well as the instability of housing, the impermeability of the residential fabric, and severe wear and tear in this neighborhood have caused it.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Armenian Neighborhood of Tehran
  • Housing Function
  • Housing Sustainability
  • Planning
  • Urban Neighborhoods
[1] EbrahimZadeh I. Barari M. Dehani E. An Analysis on the Rate of Realization of Sustainable Urban Development Indicators in Middle the Cities Case Study: Iranshahr City. Geography and Development 2018, 16(50): 1-22. doi: 10.22111/gdij.2018.3549 [In Persian]
[2] Seyed Alian E. Karkehabadi Z. Abdi K. Evaluation of environmental indicators affecting citizens’ satisfaction with the quality of urban living environment (Case study: Semnan). Geographical Planning of Space 2019, 9(32): 233-248. doi: 10.30488/gps.2019.91907 [In Persian]
[3] Bashian F. Sarvari H. Hanaee T. Sarvari AA. Explaining the future position in strategic urban planning. JFCV 2023 4 (1): 97-114. http://jvfc.ir/article-1-242-fa.html [In Persian]
[4] Heidary R. Dowlatyarian K. Shaterian M. Structural models for measuring the dimensions of citizens’ residential satisfaction with the quality of urban living environment (Case study: Nurabad city). Journal of Studies of Human Settlements Planning 2023, 18(1): 37-50. DOR: 20.1001.1.25385968.1402.18.1.4.1 [In Persian]
[5] Asghari Zamani A. Mostafaei H. Measurement and zoning of Urban Areas Environment Quality, The Case of Tabriz. Geography and Planning 2018, 22(64): 1-18 [In Persian]
[6] Ariankia M. Mirkatoli J. Baddast B. Indicator Stability Assessment of Housing Services in order to promote the Development of Urban Settlements (Case Study: Gorgan City). Journal of Urban Social Geography 2017, 3(4): 125-146. doi: 10.22103/juas.2017.1783. doi: 10.22103/JUAS.2017.1783 [In Persian]
[7] Charkhchian M. Comparative Study on Housing Satisfaction in Different Communities Case studies: Ferdosi, Daneshgah and Poonak communities in Qazvin. Geography and Planning 2019, 23(67): 109-128.
[8] Rezaiee adaryani S. Ahmadi H. Analysis and Evaluation of Quantitative and Qualitative Indicators of Housing in Isfahan Province, Quarterly Journal of Geography Environment Preparation 2020, 13(49): 23-44 [In Persian]
[9] Yazdani M. Pashazadeh A. Ahmadi S. Measuring satisfaction Mehr housing residents quality (Case study: Sham Asbi Mehr Housing in Ardabil). Geography and Planning 2019, 23(67): 327-349. DOR: 20.1001.1.27172996.1400.19.69.6.4 [In Persian]
[10] Rahimdoost A. Pathology of housing sector policies. Scientific Monthly “Economic Security” 2022, 10(7.8): 59-74 [In Persian]
[11] Pourahmad A. Ziary K. Yousefi R. Hajilo M. An Analysis of Quantitative and Qualitative Indicators and Prospective Residential Planning of Zanjan City, Quarterly Journal of Geography Environment Preparation 2016, 9(33): 1-23 [In Persian]
[12] Izadi M. Varesi H.R. Mahmodzadeh M. Analysis of quantitative and qualitative parameters influencing the housing planning of the country’s Provinces. Journal title 2015, 15(37):133-154 URL: http://jgs.khu.ac.ir/article-1-2423-fa.html [In Persian]
[13] Tayefi nasrabadi M. Hatamei H. Analyzing the housing sustainability indicators (Case study: Region one of Mashhad municipality). Geography and Planning 2019, 22(66): 307-327 [In Persian]
[14] Safaralizadeh E. Hoseinzadeh R. Spatial analysis of sustainable housing indicators in Tehran metropolis. Journal of Geography and Regional Development, 2023, 21(2): 1-18. doi: 10.22067/jgrd.2023.82420.1278
[15] Ansari J. Ebrahimi M. Noorabad housing planning with a sustainable development approach, the first international conference on advanced research in civil engineering, architecture and urban planning 2023. [In Persian]
[16] Heydari M.T. Elahi chooran M. Shekohi M. Zafary M. Investigating the role of sustainable housing on social security in cities (Nowshahr case study). Human Geography Research. Online publication 2023, doi: 10.22059/jhgr.2023.343674.1008492 [In Persian]
[17] Hekmatnia H. Pakgohar A. Bagheri Kashkouli A. Achieving Sustainable Housing with the Aroach of Analyzing Physical, Social and Economic Indicators, Case Study: Sirjan City. Journal of Urban Ecology Researches 2022, 12(25): 1-18. doi: 10.30473/grup.2022.8745 [In Persian]
[18] Moosavi M. Farajpoor Baser S. Akbari Namdar Sh. Recognition of Factors Affecting the Body of Residential Spaces and Measuring the Level of Satisfaction of Residents of Residential Complexes with the Physical Quality of the Residential Environment (Case Study: Aseman Tabriz Residential Complex). Geography and Territorial Spatial Arrangement 2021, 11(41): 149-220. doi: 10.22111/gaij.2021.6603 [In Persian]
[19] Sherizadeh A. Raushi Sh. Development of housing planning scenarios for urban vulnerable groups with a foresight approach (case study: Tabriz metropolis). Zagros Landscape Geography and Urban Planning Quarterly 2019, 12(44): 38-7. doi: 10.22059/JURBANGEO.2020.293363.1201 [In Persian]
[20] Yerjanovich Y.B. Development and Planned Construction of Housing Buildings in Djizzak. European journal of innovation in nonformal education 2021, 1(2): 109-112.‏
[21] Cucca R. Friesenecker M. Potential and limitations of innovative housing solutions in planning for degrowth: the case of Vienna. Local Environment 2022, 27(4): 502-516.‏ doi.org/10.1080/13549839.2021.1872513
[22] Su S. Zhang J. He S. Zhang H. Hu L. Kang M. Unraveling the impact of TOD on housing rental prices and implications on spatial planning: A comparative analysis of five Chinese megacities. Habitat International 2021, 107, 102309.‏ doi:10.1016/j.habitatint.2020.102309
[23] Qtaishat Y. Adeyeye K. Stephen E. Eco-Cultural Design Assessment Framework and Tool for Sustainable Housing Schemes, Journals Urban science 2020, 4(4): 1-24. https://doi.org/10.3390/urbansci4040065.
[24] Bounoua L. Fathi N. El Berkaoui M. El Ghazouani L. Messouli M. Assessment of Sustainability Development in Urban Areas of Morocco, Journals Urban science 2020, 4(2): 1-15. https://doi.org/10.3390/urbansci4020018.
[25] Ali Akbari, A. Warsi, H. Investigating the internal development of the city and the pattern of physical development with an emphasis on the state of urban housing (a case study of Shahinshahr). Scientific and Research Quarterly of New Attitudes in Human Geography, 2019; 12(4): 230-253 DOR: 20.1001.1.66972251.1399.12.4.12.0. [In Persian]
[26] Kazemian P. Pakdelfard M. Sattari sarbangholi H. Hajian Pashakalaie F. Rethinking the role of “yard” in sustainable housing development planning through cinematic works (case study: “Tehran Tehran” and “Mother’s Guest” by Dariush Mehrjoui). Physical Social Planning 2022, 9(1), 117-124. doi: 10.30473/psp.2022.55795.2379 [In Persian]
[27] Azizpour F. Sadeghi Z. Tahmasebi A. Sartipour M. A Conceptual Framework for Sustainable Rural Housing Development, Based on the Theoretical Orientation of Scientific Articles. Journal of Sustainable Urban & Regional Development Studies (JSURDS) 2022, 2(4): 1-22 [In Persian]
[28] Goodarzi V. Varesi H.R. Systemic Analysis of Key Factors Influencing Sustainable Housing Planning using Future Studies Approach (Case Study of 22 Districts of Tehran). Geography and Urban Space Development 2022, 9(1): 109-126. https://doi.org/10.22067/jgusd.2022.43010.0 [In Persian]
[29] Fatahi A. Ahmadi A. Paidar A. Evaluation of Housing Stability Levels in Lorestan Province Using Sustained Radar (Case Study of Lorestan Province Villages). Geography and Development 2020, 18(59): 87-108. doi: 10.22111/gdij.2020.5462 [In Persian]
[30] Mobaraki O. Valiqlizadeh A. Mohammadi F. Evaluation of sustainable housing indicators in Selmas city. Ayman Shahr Scientific Journal 2022, 6(1): 21-37. doi: 10.22034/ispdrc.2023.1999185.1025 [In Persian]
[31] Wang L. Liping J. Qian W. Fan Y. Junna S. Study on social stability risk assessment of major water conservancy projects. J Yangtze River Sci Res Inst 2019, 35(05):1–9. 
[32] UNESCO. UNESCO Global Geoparks, Celebrating Earth heritage, sustaining local communities 2016.http://www.globalgeopark.org/UploadFiles/2016_2_16/UNESCO%20Global%20Geopark%20Brochure.pdf.
[33] Rahimazanjani S. Rahimzadeh M. Kianersi M. Explaining the Relationship between Sustainability of Public Culture and Promotion of Social Sustainability in Large-Scale Residential Complexes (Case Study: Punak Residential Complex in Zanjan). Geography (Regional Planning) 2022, 12(47): 160-185. doi: 10.22034/jgeoq.2022.289045.3116 [In Persian]
[34] Karimi M. Jamali S. The role of LSF system in achieving economic sustainability in the field of housing in developing countries, especially Iran, 4th international conference on civil architecture and urban planning at the beginning of the third millennium, Tehran 2017 [In Persian]
[35] Fanni Z. Kuzegar L. Samanimajd A. Comparative analysis of indicators of sustainable housing and urban renewal in old tissue (Abatik and Punak Neighborhood Study). Journal of Research and Urban Planning 2020, 11(42): 137-152. DOR: 20.1001.1.22285229.1399.11.42.10.1 [In Persian]
[36] Gan X. Zuo J. Wu P. Wang J. Chang R. Wen T. How affordable housing becomes more sustainable? A stakeholder study. Journal of Cleaner Production 2017, 162: 427–437. doi:10.1016/j.jclepro.2017.06.048.
[37] Koozegar College L. Salimi sobhan M.R. Mass housing and satisfaction of residents of suburban areas Case: Parand and Pardis in Tehran Province. Preipheral Urban Spaces Development 2020, 2(1): 35-50. DOR: 20.1001.1.26764164.1399.2.1.3.0 [In Persian]
[38] Iran Statistics Center 2021.