مرکز مطالعات و برنامه‌ریزی شهر تهران اقتصاد و برنامه ریزی شهری 2821-2118 7 7 2026 09 23 Analysis of the challenges of developing affordable housing using construction technologies: the case study in District 22 of Tehran تحلیل چالش‌های توسعۀ مسکن به‌صرفه با استفاده از فناوری‌های ساخت‌و‌ساز: مورد مطالعه منطقۀ 22 شهر تهران 78 95 240621 10.22034/uep.2026.566850.1800 FA علی حسینی دانشیار، گروه جغرافیای انسانی و برنامه‌ریزی، دانشکدۀ جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران 0000-0002-3942-2222 مهدی پیران ویرثق دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه جغرافیای انسانی و برنامه‌‌ریزی، دانشکدۀ جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران امیررضا ابوحمزه دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه جغرافیای انسانی و برنامه‌‌ریزی، دانشکدۀ جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران راضیه شاه نظری دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه جغرافیای انسانی و برنامه‌‌ریزی، دانشکدۀ جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران Journal Article 2025 12 17 Affordable housing, as a fundamental pillar of social justice and sustainable urban development, has become one of the most critical challenges facing metropolitan areas in recent years. Despite the growing body of research on affordable housing, the operational role of modern construction technologies within specific institutional and spatial contexts, particularly in project-oriented urban areas such as District 22 of Tehran, has received limited in-depth empirical investigation. In this regard, the application of modern construction technologies can play a significant role in reducing construction costs, enhancing productivity, and improving residents’ quality of life, provided that these technologies are aligned with local institutional, social, and spatial conditions. This study aims to examine the challenges and potential solutions for the development of affordable housing through the application of modern construction technologies in District 22 of Tehran. This applied research adopts a qualitative approach, in which data were collected through semi-structured interviews with 13 experts in the fields of housing, urban planning, and construction technologies, and analyzed using thematic analysis. The findings indicate that achieving affordable housing is not solely dependent on the adoption of modern technologies, but rather requires institutional coordination, supportive policies, and legal and financial frameworks tailored to local conditions. Five main categories were identified: institutional and social interaction, modern technologies and materials, structural challenges, characteristics of District 22 of Tehran, and policy recommendations. The results suggest that the use of technologies such as prefabricated systems, 3D printing, and lightweight and recycled materials, when appropriately localized and standardized, can significantly reduce construction costs and time. Ultimately, the realization of affordable housing necessitates a systemic and coordinated approach involving policymakers, the private sector, and the advancement of modern construction technologies. مسکن ‌به‌صرفه، به‌ عنوان یکی از ارکان عدالت اجتماعی و توسعۀ پایدار شهری، طی سال‌های اخیر به یکی از چالش‌های اساسی کلان‌شهرها تبدیل شده است. با وجود مطالعات متعدد دربارۀ مسکن ‌به‌صرفه، نقش عملیاتی فناوری‌های نوین ساخت‌وساز در پیوند با شرایط نهادی و مکانی مشخص، به‌ویژه در پهنه‌های شهری پروژه‌محور مانند منطقۀ ۲۲ شهر تهران، کمتر به‌ صورت تجربی و عمیق مورد بررسی قرار گرفته است. در این‌زمینه، به‌کارگیری فناوری‌های نوین ساخت‌وساز می‌تواند نقش مهمی در کاهش هزینه‌ها، افزایش بهره‌وری و ارتقای کیفیت زندگی شهروندان ایفا کند، مشروط بر آنکه با بسترهای نهادی، اجتماعی و فضایی سازگار باشد. هدف این پژوهش، بررسی چالش‌ها و راهکارهای توسعۀ مسکن ‌به‌صرفه با بهره‌گیری از فناوری‌های نوین ساخت‌وساز در منطقۀ ۲۲ شهر تهران است. این مطالعه با رویکرد کیفی و ماهیت کاربردی انجام شده و داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۱۳ نفر از خبرگان حوزۀ مسکن، شهرسازی و فناوری‌های ساخت گردآوری و با استفاده از روش تحلیل مضمون تحلیل شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد ‌تحقق مسکن ‌به‌صرفه فقط به کاربست فناوری‌های نوین وابسته نیست، بلکه نیازمند هماهنگی نهادی، سیاست‌های حمایتی و فراهم‌سازی بسترهای قانونی و مالی متناسب با شرایط محلی است. در مجموع، پنج مقولۀ اصلی شامل تعامل نهادی و اجتماعی، فناوری و مصالح نوین، مشکلات ساختاری، ویژگی‌های منطقۀ ۲۲ شهر تهران و سیاست‌ها و پیشنهادها شناسایی شد. نتایج بیانگر آن است که بهره‌گیری از فناوری‌هایی نظیر سیستم‌های پیش‌ساخته، چاپ سه‌بعدی و مصالح سبک و بازیافتی، در صورت بومی‌سازی و استانداردسازی مناسب، می‌تواند به ‌طور معناداری هزینه و زمان ساخت را کاهش دهد. در نهایت، دستیابی به مسکن ‌به‌صرفه مستلزم اتخاذ رویکردی سیستمی و هماهنگ میان نهادهای سیاست‌گذار، بخش خصوصی و توسعۀ فناوری‌های نوین ساخت‌وساز است. https://www.juep.net/article_240621_ce0e9de0f2b7c98ddcf729bb3603642e.pdf